भारतीय क्रिकेटमध्ये सौरव गांगुली, राहुल द्रविड आणि मोहम्मद अझरुद्दीन यांसारखे दिग्गज खेळाडू होऊन गेले, ज्यांचा कारकिर्दीचा कालावधी दशकभराहून अधिक होता. त्यांनी शेकडो सामने खेळले; मात्र विश्वचषक उचलण्याचा योग काहींना आला नाही. याउलट लेगस्पिनर पीयूष चावला याने तीनही फॉरमॅट मिळून केवळ ३५ आंतरराष्ट्रीय सामने खेळले आणि तरीही १ टी२० विश्वचषक व १ वनडे विश्वचषक जिंकणाऱ्या संघाचा सदस्य राहिला. त्यामुळेच त्याला भारतीय क्रिकेटचा ‘लकी चार्म’ म्हटले जाते.
२४ डिसेंबर १९८८ रोजी अलीगढ येथे जन्मलेल्या पीयूषला लहानपणापासूनच क्रिकेटची आवड होती. उजव्या हाताचा लेगस्पिनर आणि डावखुरा फलंदाज असलेल्या पीयूषने उत्तर प्रदेशकडून देशांतर्गत क्रिकेट खेळले. २००६ मध्ये त्याची कसोटी संघात पहिली निवड झाली. इंग्लंडविरुद्ध मोहाली येथे त्याने कसोटी पदार्पण केले.
२००७ मध्ये झालेल्या पहिल्या टी२० विश्वचषकासाठी भारतीय संघात पीयूषची निवड झाली. हरभजन सिंगसारखा अनुभवी फिरकीपटू संघात असल्याने पीयूषला एकही सामना खेळता आला नाही; मात्र भारताने तो विश्वचषक जिंकला आणि पीयूष विश्वविजेत्या संघाचा भाग ठरला.
जरी तो २००७ च्या टी२० विश्वविजेत्या संघात होता, तरी टी२० आंतरराष्ट्रीय पदार्पण त्याने २०१० मध्ये केले. वनडे पदार्पण मात्र त्याला २००७ मध्येच मिळाले.
२००७ ते २०११ या काळात तो संघात ये-जा करत राहिला. मात्र २०११ च्या वनडे विश्वचषकासाठी निवड झालेल्या भारतीय संघात त्याला संधी मिळाली. यावेळी तो केवळ बाकावर बसला नाही; तर ३ सामने खेळून ४ विकेट्स घेतल्या. मुंबईतील वानखेडे स्टेडियमवर झालेल्या अंतिम सामन्यात भारताने श्रीलंकेला हरवत विश्वचषक जिंकला. हा पीयूषचा खेळाडू म्हणून दुसरा विश्वचषक होता.
२००६ ते २०१२ या कालावधीत पीयूष चावला याला भारतीय संघात फारशा संधी मिळाल्या नाहीत. या काळात त्याने एकूण ३५ आंतरराष्ट्रीय सामने खेळले — ३ कसोटी, २५ वनडे आणि ७ टी२०. त्यात कसोटीत ७, वनडेत ३२ आणि टी२० मध्ये ४ विकेट्स त्याच्या नावावर आहेत.
आयपीएलमध्ये मात्र पीयूषला भरपूर संधी मिळाल्या. जगातील सर्वोत्तम टी२० लीगमध्ये त्याने आपली गुणवत्ता सिद्ध केली. तो आयपीएल इतिहासातील चौथा सर्वाधिक यशस्वी गोलंदाज ठरला आहे. २००८ ते २०२४ या कालावधीत त्याने १९२ सामन्यांत १९२ विकेट्स घेतल्या.
६ जून २०२५ रोजी पीयूष चावलाने क्रिकेटच्या सर्व फॉरमॅटमधून निवृत्ती जाहीर केली.