वर्ष २०२५ देशाच्या विविध भागांत वेगवेगळ्या कारणांमुळे उसळलेल्या वादविवाद, तणाव आणि हिंसाचाराच्या घटनांमुळे चर्चेत राहिले. कुठे धार्मिक चिन्हे आणि पोस्टरवरून संघर्ष झाला, तर कुठे अफवांनी हिंसक रूप धारण केले. राजस्थानच्या चौमूं पासून उत्तर प्रदेशातील कानपूर आणि बरेली, तसेच नागपूर, इंदूर, पश्चिम बंगाल आणि लडाखपर्यंत वेगवेगळ्या काळात घडलेल्या या घटनांनी कायदा-सुव्यवस्थेस मोठे आव्हान निर्माण केले. अनेक ठिकाणी परिस्थिती नियंत्रणात आणण्यासाठी पोलिस व सुरक्षा दलांना कठोर पावले उचलावी लागली. सर्वात अलीकडील घटना राजस्थानच्या चौमूं भागात घडली. शनिवारी जयपूरजवळील चौमूं शहरात एका धार्मिक स्थळाबाहेर रेलिंग बसवण्यावरून वाद सुरू झाला आणि तो पुढे हिंसाचारात बदलला. बसस्थानक परिसरातील एका मशिदीजवळ सुमारे ४५ वर्षांपासून रस्त्याकडेला पडलेले दगड सहमतीने हटवण्यात आले होते. मात्र दुसऱ्या दिवशी त्याच ठिकाणी रेलिंग बसवण्याचे काम सुरू होताच काही लोकांनी त्याला विरोध केला आणि पाहता पाहता परिस्थिती हिंसक झाली. पोलिसांनी तत्काळ कारवाई करून परिस्थिती नियंत्रणात आणली.
२६ सप्टेंबर रोजी उत्तर प्रदेशातील बरेली येथे ‘आय लव्ह मोहम्मद’ अशा पोस्टरवरून हिंसा झाली होती. शुक्रवारी जुम्म्याच्या नमाजीनंतर शहरात तणाव निर्माण झाला. मोठ्या संख्येने लोक असे पोस्टर घेऊन जमा झाले होते. काही लोकांनी विरोध केल्यानंतर वातावरण बिघडले आणि दोन्ही गटांत दगडफेक सुरू झाली. परिस्थिती नियंत्रणात आणण्यासाठी पोलिसांना लाठीचार्ज करावा लागला. खरे तर ‘आय लव्ह मोहम्मद’ पोस्टरचा वाद ४ सप्टेंबर रोजी उत्तर प्रदेशातील कानपूर येथे सुरू झाला होता. पोलिसांनी २५ हून अधिक लोकांना ताब्यात घेतले आणि १५ जणांविरुद्ध एफआयआर दाखल करण्यात आली. नंतर हा वाद केवळ कानपूरपुरता मर्यादित राहिला नाही, तर बरेलीसह उत्तर प्रदेशातील इतर भागांमध्ये आणि देशातील वेगवेगळ्या प्रदेशांत चर्चेचा आणि तणावाचा विषय ठरला. बॅनर हटवणे आणि त्यासंबंधित कथित अपमानावरून सुरू झालेला हा वाद जवळपास एक महिना चर्चेत राहिला.
हेही वाचा..
चांदीने आणखी एक केला नवा विक्रम
डाटा लीक प्रकरणात कूपॅंगचा मोठा निर्णय
दिल्लीत मंत्री आशीष सूद यांनी स्वच्छता व्यवस्थेची केली पाहणी
म्हणून काँग्रेस पक्षाचे तुकडे-तुकडे झाले
२०१९ मध्ये जम्मू-कश्मीरपासून वेगळे होऊन केंद्रशासित प्रदेश बनलेल्या लडाखमध्ये २४ सप्टेंबर रोजी सुरक्षा दलांशी झालेल्या संघर्षात चार आंदोलकांचा मृत्यू झाला, तर सुमारे ७० जण जखमी झाले. १० सप्टेंबर रोजी सोनम वांगचुक यांनी लेह शहरात लडाखला सहावी अनुसूची, राज्याचा दर्जा आणि पर्यावरण संरक्षण यांसाठी उपोषण सुरू केले होते. शहरात मोठ्या प्रमाणावर हिंसा उसळल्यानंतर त्यांनी २४ सप्टेंबर रोजी उपोषण सोडले. लेह शहरात अनियंत्रित जमावाने सुरक्षा दलांवर दगडफेक केली. सीआरपीएफच्या एका वाहनाला आग लावण्यात आली. भाजप कार्यालय आणि लेहच्या एका प्रमुख संस्थेच्या कार्यालयालाही आग लावण्यात आली, तसेच लडाखचे डीजीपी यांचे वाहनही नुकसानग्रस्त करण्यात आले. परिस्थिती हाताबाहेर गेल्यानंतर सुरक्षा दलांनी गोळीबार केला, ज्यात चार आंदोलकांचा मृत्यू झाला.
पश्चिम बंगालमध्ये ११ एप्रिल रोजी शमशेरगंजच्या जाफराबाद भागात उपद्रवींनी तोडफोड केली आणि अनेक घरांना आग लावली. याच वेळी हरगोविंद दास आणि त्यांचा मुलगा चंदन दास यांची हत्या करण्यात आली. आरोप होते की मुर्शिदाबादमधील टीएमसीचे नगरसेवक महबूब आलम यांनी हिंसा भडकावली. त्या काळात जाफराबाद, सुती, धुलियान आणि जांगीपूर भागांतही हिंसा पसरली. १७ मार्च रोजी नागपूरमध्ये एका अफवेमुळे तणाव निर्माण झाला. औरंगजेबाची कबर हटवण्याच्या मागणीच्या आंदोलनादरम्यान एका धार्मिक पुस्तकातील ओळी लिहिलेली चादर जाळण्यात आली, अशी अफवा पसरली. त्यामुळे एक गट भडकला आणि शहरातील अनेक भागांत दगडफेक व जाळपोळ झाली, ज्यामुळे कर्फ्यू लावावा लागला.
या हिंसाचारात फहीम खान हा मुख्य आरोपी मानला गेला. गणेशपेठ पोलीस ठाण्यात दाखल एफआयआरनुसार, त्याने जमाव गोळा करून लोकांना चिथावले आणि दगडफेकीचा कट रचला, यासाठी आधीच दगड साठवून ठेवले होते. ९ मार्च रोजी इंदूरच्या महू येथे चॅम्पियन्स ट्रॉफीतील भारताच्या विजयाच्या आनंदात काढलेल्या मिरवणुकीदरम्यान दगडफेक झाली. दोन गटांत वाद झाला आणि काही समाजकंटकांनी दगडफेक व जाळपोळ केली. या हिंसाचारात ६ जण जखमी झाले, तर दोन दुकाने आणि अनेक वाहने जाळण्यात आली.
